De lat

“We leggen de lat niet zo hoog omdat de eerstejaars studenten alles nog moeten leren.”

Dat was de reactie van mijn redactiebegeleider tijdens ons eindgesprek bij het laatste project. Met ‘de lat’ wordt verwezen naar de beoordeling van de afgelopen projecten. De reactie kwam naar aanleiding van mijn ietwat verbaasde blik toen hij vertelde dat ik een zeven heb voor dit project. Ik ben het echt wel eens met de zeven maar als het een zes was geweest had ik hem zeker geen ongelijk gegeven.

Ik heb mezelf er namelijk op betrapt dat ik een vriendin heb geïnterviewd over Praag. Dat was juist het gene wat ik wilde voorkomen. Ook het schrijven van de nieuwsberichten ging een stuk moeizamer. Al was Tsjechië niet echt een makkelijk land om goed nieuws over te vinden.

Als ik tijdens dit laatste project gefrustreerd raakte omdat de opdrachten niet lukte zoals ik me had voorgesteld, stelde ik mezelf gerust met de gedachte dat ik het waarschijnlijk toch wel ging halen omdat het tijdens de vorige projecten zo goed ging. En daar gaat het dus mis. Dat is precies waar ik me bewust maar vooral ook onbewust zo aan ergerde het afgelopen jaar.

Na drie beoordeelde projecten had ik het door: aan een bekende van je vader een paar goede vragen stellen voor een interview en hetzelfde trucje de volgende keer toepassen bij de beste vriendin van je tante? Prima, wat heb jij een leuk stuk geschreven hoor je dan tijdens het feedback uurtje. Voor de zoveelste keer over hetzelfde onderwerp schrijven? Ach joh, maakt niet uit. Opdracht te laat ingeleverd? Kan gebeuren! Maar het kan er ook wel mee door hoor voor een tweede, derde en vierde keer. Zo, de voldoende is binnen. Op naar het volgende project!

Jullie snappen natuurlijk ook wel dat dit een beetje overdreven is maar soms voelt het wel zo. Alsof je overal maar mee weg komt omdat je eerstejaars bent en alles nog moet leren. Ergens snap ik het ook wel. Je komt niet de deur door als professioneel journalist, je komt de deur binnen gelopen om een professioneel journalist te worden. Daar komt nog eens bij dat journalistiek best iets persoonlijks is. Wat de ene redactiebegeleider een goed stuk vindt met een interessant onderwerp, vindt zijn of haar collega een paar deuren verderop niks aan. Is er dus überhaupt wel een lat te bepalen?

Ik vraag me in ieder geval af of je wel leert van zo’n lage lat zoals die er het afgelopen jaar is geweest. Wat uiteraard niet betekent dat ik niks heb geleerd dit jaar. Mijn manier van schrijven is zeker verbeterd en ik ben nog steeds trots op mijn filmpje over het NOS festival van het nieuws. Ook heb ik producties gemaakt waar ik heel blij mee ben zoals de interviews met onder andere stichting reddingshonden. Aan het begin van het jaar had ik voor mezelf  besloten alles zo goed mogelijk te doen. Niet op te geven als het even niet lukt en vooral niet te kiezen voor de makkelijke weg met de gedachte dat ik er toch wel mee weg kom (op dat ene interview na dan).